1 września, we wtorek, miała miejsce bardzo podniosła uroczystość w małej miejscowości Wólka Grodziska. Szkoła Podstawowa obrała sobie za patronkę naszą współsiostrę Anielę Siwy. Uroczystość rozpoczęła się w kościele parafialnym pw. św. Maksymiliana Kolbego, gdzie odbyła się msza święta z okazji rozpoczęcia roku szkolnego 2026/2027 oraz poświęcenie sztandaru szkoły. Mszy świętej koncelebrowanej przewodniczył i homilię wygłosił abp Adam Szal. W homilii mówił o nowej Patronce szkoły, siostrze Anieli Siwy, która zapisała się w pamięci mieszkańców m.in. poprzez tajne nauczanie oraz codzienną pracę wychowawczą. Choć od jej pobytu w Wólce Grodziskiej minęło prawie 70 lat, wciąż pozostaje ona żywym wzorem do naśladowania. – Imię wyhaftowane na sztandarze określa nas, kim jesteśmy, kogo wspominamy, jaką historią żyjemy, co stanowimy, jaką spuściznę chcemy realizować – podkreślił ks. Arcybiskup. Dodał również, że patronka „swoje życie zakonne, tutaj pedagogiczne, wychowawcze przeżywała” w sposób nadzwyczajny, niosąc ludziom Boga i szacunek.
Po mszy św. wszyscy zaproszeni goście, parafianie, dzieci i młodzież szkolna przemaszerowali w towarzystwie orkiestry z Rakszawy do szkoły. Tutaj w dalszej części świętowania przemawiali zaproszeni goście, Doradca Prezydenta RP Dariusz Dudek, dyrektor szkoły p. Paweł Matuszek, Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego p. Bolesław Pysz, w imieniu Matki Generalnej słowo odczytała s. Wikaria Maria Malinowska, słowa wspomnień o s. Anieli przedstawili też byli wychowankowie oraz Rodzina Patronki Szkoły. Kolejny wzruszający punkt to uroczysty akt przysięgi złożony przez uczniów szkoły, w obecności nowego sztandaru, stanowiącego symbol wierności tradycji, honorowi i obowiązkom. Na zakończenie ks. abp Adam Szal poświęcił pamiątkową tablicę w budynku szkoły upamiętniającą s. Anielę, po czym wszyscy przeszli do szkoły na poczęstunek.
S. ANIELA M. ANATOLA SIWY urodziła się 29.01.1913 r. w Grochowcach, pow. Przemyśl, córka Wojciecha i Małgorzaty Ciba, wstąpiła do Zgromadzenia 18.02.1928 r., rozpoczęła nowicjat 15.07.1928 r., I śluby złożyła 12.08.1930 r., śluby wieczyste 11.07.1935 r. Zmarła 13.03.1992 w Krakowie w 79 roku życia, a 64 powołania zakonnego.
Siostra Anatola, jako młoda dziewczyna mieszkała w domu sióstr służebniczek w Przemyślu i stamtąd uczęszczała do szkoły podstawowej. Przy tej okazji obserwowała na co dzień siostry oraz ich pracę apostolską, dlatego już w 15 roku życia wstąpiła do Zgromadzenia. Od początku poważnie podchodziła do życia zakonnego i przygotowywała się do przyszłej pracy apostolskiej.
Po ukończeniu pierwszego roku nowicjatu w r. 1929 została skierowana do Przemyśla i tutaj uczęszczała do seminarium nauczycielskiego. Egzamin dojrzałości zdała w 1933 r. Następnie przez 4 miesiące zastępowała siostrę w szkole w Woli Rzędzińskiej, po czym wróciła do Przemyśla i tu w latach 1933-1935 przygotowywała siostry do egzaminów eksternistycznych w zakresie gimnazjum. W roku 1935 otrzymała etat nauczycielski w szkole powszechnej w Dębnie k. Leżajska i tam uczyła do roku 1939. W grudniu 1939 r., przez władze oświatowe, została przeniesiona do Wólki Grodziskiej na stanowisko kierowniczki szkoły powszechnej i tu pracowała do roku 1956. W Wólce, w okresie okupacji i w latach powojennych – siostra Anatola, za zgodą przełożonych Zgromadzenia, nosiła strój świecki. Mimo, że przez 17 lat pracowała poza Zgromadzeniem bez stroju zakonnego, utrzymywała kontakt listowy z przełożonymi, żyjąc w duchu zakonnego posłuszeństwa i ubóstwa. W roku 1956 wróciła do domu Zgromadzenia i została skierowana do Krakowa, ul. Emaus i tu w ośrodku wychowawczym dla chłopców z lekką niepełnosprawnością umysłową przez 1 rok pracowała w kancelarii. Od 1957 r. pełniła funkcję kierowniczki zakładu wychowawczego i przełożonej domu zakonnego – z l roczną przerwą – aż do roku 1980. Równocześnie, w latach 1961-1970, przez trzy kadencje była radną prowincjalną prowincji krakowskiej.
Po przejściu na emeryturę i ze względu na pogorszenie stanu zdrowia (duże osłabienie słuchu i rany żylakowe na nogach), siostra Anatola została przeniesiona do domu prowincjalnego w Krakowie przy ul. Kordylewskiego 14, gdzie przebywała aż do śmierci.
Siostra Anatola posiadała charyzmat pedagogiczny. Z zamiłowaniem i zaangażowaniem przekazywała uczniom wiedzę teoretyczną, a także przygotowywała ich do przyszłego życia w rodzinie i społeczeństwie. Szkoła powszechna prowadzona pod jej kierownictwem w Wólce stała na bardzo wysokim poziomie. Podczas okupacji niemieckiej prowadziła tajne nauczanie, przez co wielu uczniom pomogła zdobyć średnie wykształcenie. Materiał z zakresu szkoły średniej przerabiała z uczniami w godzinach wieczornych, przy zasłoniętych oknach, a podręczniki ukryte były pod podłogą w sali szkolnej, gdzie stały ławki. Spośród wychowanków wyrośli kapłani oraz kwalifikowani urzędnicy. Jako kierowniczka zakładu wychowawczego dla chłopców, położyła dobre podwaliny wychowawcze, dzięki którym chłopcy, mimo niepełnosprawności umysłowej, opuszczali zakład z przygotowaniem do życia rodzinnego i zawodowego.
Jako służebniczka NMP NP s. Anatola była zafascynowana postacią bł. Edmunda Bojanowskiego, w życiu codziennym starała się praktykować cnoty przez niego zalecane: miłość, pokorę, prostotę, dobroć i pobożność. Dla sióstr podwładnych była jak matka, troszcząc się o ich potrzeby duchowe i materialne. Starała się również o podnoszenie kwalifikacji zarówno własnych, jak i sióstr, by mogły lepiej wykonywać powierzone im obowiązki zawodowe. Sama posiadała wysokie kwalifikacje pedagogiczne do pracy z dziećmi specjalnej troski, a także wykształcenie potrzebne do kierowania ośrodkiem wychowawczym. W życiu codziennym nie pamiętała uraz, zawsze była serdeczna i życzliwa. Chorobę i dolegliwości podeszłego wieku przyjmowała ze spokojem i cierpliwością. Dużo się modliła – szczęśliwa, że może codziennie uczestniczyć we Mszy świętej w kaplicy. A kiedy już nie mogła dojść do kaplicy, łączyła się duchowo z Jezusem Eucharystycznym, którego przyjmowała codziennie w Komunii Świętej. Na kilka dni przed śmiercią, z pełną świadomością przyjęła Sakrament Chorych. Zmarła bardzo spokojnie w obecności prawie całej wspólnoty, 13 marca 1992 roku, z powodu ogólnej miażdżycy.
Pogrzeb odbył się 17 marca. Mszy świętej w bazylice Najświętszego. Serca Pana Jezusa przy ul. Kopernika w Krakowie, koncelebrowanej, przez 8 kapłanów przewodniczył o. Józef Żukowicz TJ, a homilię wygłosił o. Mieczysław Bednarz TJ. W pogrzebie uczestniczyło 2 kapłanów – wychowanków siostry Anatoli. W ostatniej drodze na miejsce wiecznego spoczynku, towarzyszyli siostrze ojcowie jezuici z Krakowa i około 60 sióstr służebniczek z przełożoną prowincjalną.
